وقتی ورزشکاران ، دلاوران شدند !!! : به مناسبت 8 آذر ، تساوی تیم فوتبال ایران با استرالیا و صعود ایران به جام جهانی


من هیچ وقت فوتبالی نبودم
و هیچ وقت هم نفهمیدم که مردم از دیدن اینکه یه توپ زیر پای 22 نفر قل بخوره چه لذتی می برند
ولی حتی برای من هم روز 8 آذر روزیه که هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم
.
.
.
سال 76 ، روز 7 آذر ، جمعه و مصادف با جشن مبعث حضرت محمد (ص) بود
همه فامیل خونه مادر بزرگم بودیم و پسر دایی هام در مورد بازی فردا صحبت می کردند
می گفتند که باید بازی 2 - 2 بشه تا ما بتونیم به جام جهانی بریم ( حالا هم که به این سن رسیدم نفهمیدم که چرا ما با بردن استرالیا نمی تونستیم بریم جام جهانی و حتماً باید مساوی می کردیم ! اونم نه هر مساوی بلکه باید حتماً 2 - 2 می شدیم )
فردا تو مدرسه هم همین صحبت بود
من که تا اون موقع هیچ کدوم از بازی های تیم ملی رو نگاه نکرده بودم ، به حرف های بچه ها حتی توجه هم نمی کردم ، چون اصلاً فوتبال دیدن برام اهمیتی نداشت
اصلاً ‌این همه جلز و ولز بچه ها رو درک نمی کردم
اون موقع من اول راهنمایی بودم و در نتیجه همگی جز کوچیک های مدرسه بودیم
شایعه هایی پیچیده بود که سوم ها می خوان قبل شروع بازی مدرسه رو تعطیل کنن
چون کلاس های ما 3 روز اول هفته 4 زنگه بود و تا ساعت 14 طول می کشید و بازی هم ساعت 13 یا 13:30 قرار بود شروع بشه ( تو نوشته هام دقیقاً یاداشت نکردم که کی بازی شروع می شد )
خلاصه موقع شروع بازی همه رو تو سالن مدرسه جمع کردند تا بازی رو تماشا کنن
من تا ساعت 14 نشستم و بعدش پا شدم رفتم پیش ناظم و مدیر که پیش معلم ها نشسته بودند و گفتم وقت مدرسه تموم شده و من می خوام برم خونه ! با چنان نگاه متعجبی منو نگاه کردند که هنوز هم نگاهشون رو فراموش نکردم
هیچ کس از جاش تکون نمی خورد ! انگار مسحور تلویزیون شده بودند !
عجیب اینجا بود که تو خیابون هم هیچ اثری از آدمیزاد نبود
وقتی خونه رسیدم مادرم هم خونه بودند ، و وقتی پرسیدم که چرا زود اومدند ، گفتند که مدیرشون به خاطر بازی فوتبال مدرسه رو زود تعطیل کرده بودند
واقعاً تو اون سن برام عجیب بود که چرا مدرسه ها ( که در اون دوران در نظر من منظم ترین و دقیق ترین و سختگیرترین جاهای دنیا بودند ) این جوری بی خیال درس مشق شدند !
مادر عزیزم هیچ واکنشی جهت رساندن ناهار به شکم این حقیر از خودشان نشان ندادند پس منم با ایشون همراه شدم تا ببینم این بازی مسخره ( !!! ) کی تموم میشه تا بتونیم ناهار بخوریم !
.
.
.
درسته که من فوتبال نگاه نمی کردم ، ولی تو کوچه با بچه ها بازی می کردم
برای همین می تونستم فشاری رو که روی بازیکن های ایران بود رو احساس کنم
گزارش گرم و از همه وجود گزارشگر ( که بعداً اسمش رو یاد گرفتم و فهمیدم که خیابانی هستش !!! ) درک این حس رو صد چندان می کرد
.
.
.
نمی دونم این عشق بازیکنان ایرانی به وطنشون بود یا تاثیر دعا های سینه چاکان فوتبال در روز مبعث یا هر دو که باعث به وقوع پیوستن معجزه ملبورن شد
این که ایران 2 تا گل بخوره و بعد تو چند دقیقه پیاپی 2 تا گل بزنه و نتیجه همونی بشه که باید میشد
یا اون وحشی بازی تماشاگر استرالیایی که اعتماد به نفسی به بازیکنان ایران داد

از هر زاویه بهش نگاه کنی اثری از دست خدا رو می بینی
.
.
.
ایران بازی رو برد ( با اینکه مساوی کرد ! ) و اون بازیکنان قهرمانان فوتبال من شدند
عابدزاده ، علی دایی ، خداداد عزیزی ، کریم باقری و . . .
تنها خداداد نبود که خدا داد بود
بلکه عین 11 نفر رو خدا به ما داده بود
.
.
.
الان هر بار که می بینم تلویزیون نشان میده خداداد به دلیلی جریمه و محکوم میشه و یا علی دایی این چنین مسخره میشه ، دل من ریش ریش میشه
چون من فوتبال ایران رو با این اسطوره ها شناختم و برام واقعاً سخته که ببینم حالا بدون در نظر گرفتن کاری که کردند این چنین محکوم بشوند
.
.
.
گل فوق العاده زیبای عزیزی ، برداشتن و کشیدن سیگار نیمه سوخته توسط مربی ایران بعد گل دوم ، بیماری خیابانی که به خاطر هیجانات زیاد بازی ایجاد شده بود و صد ها خاطره تلخ و شیرین فوتبالی دیگه همگی جز خاطرات جاویدان 8 آذر هستند

------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ . ن . 1 : این روند قهرمان کشی که تو کشور ما وجود داره واقعاً اسفناکه ، . . . ، می ترسم تا چند وقت دیگه تو کتاب های درسی بنویسند که مدارکی هست که نشون میده سیاوش با همسر کیکاووس روابط غیر افلاطونی داشته و جز عمال استکبار بوده که بعد افشا شدن خیاناتش ، به توران ( که باز مدارکی هست که نشون میده همون آمریکای امروزیه ) فرار می کنه و در اونجا به خاطر خدماتش به غرب ، چون هنوز تو اون دوران مدال افتخار اختراع نشده بود ، دخترهای شاه و وزیر توران رو هدیه میگیره !

پ . ن . 2 :
گل کریم باقری ، از چند دقیقه قبل گل تا رسیدن به گل رو از اینجا دانلود کنید ( با حجم 4.16 مگابایت ) و خود لحظه گل رو از اینجا ( با حجم 604 کیلوبایت )
گل خداداد عزیزی ، از چند دقیقه قبل گل تا رسیدن به گل رو از اینجا دانلود کنید ( با حجم 4.24 کیلوبایت ) و خود لحظه گل رو از اینجا ( با حجم 921 کیلوبایت )
برای دانلود فیلم خلاصه بازی ، گل های استرالیا و شادی مردم بعد بازی به این آدرس برید

پ . ن . 3 : اسم بازیکنانی رو که نام بردم رو هم بعد این بازی یاد گرفتم !

پ . ن . 4 : باز فوتبال دیدن یه چیزی ، ولی هیچ وقت بچه های هم سن و سال خودم رو که کارتون فوتبالیست ها رو نگاه می کردند درک نکردم ! خداییش مسخره ترین کارتون کل دوران کودکی ما بود

مردی از تبار شریعت علی : به مناسبت 3 آذر ، زاد روز دکتر علی شریعتی



دکتر علی شریعتی
بزار بگن
بزار بگن حسودی کردن گناهه
ولی من بازم حسودی می کنم
حسودی می کنم به نسلی که این امکان براش فراهم بود که خودش رو به حسینیه ارشاد برسونه و سر جلسات سخنرانی دکتر حضور پیدا کنه
دکتر ؟
دکتر ! در واقع در سال های دور و برای جوان های اون دوران ، "دکتر" فقط تداعی گر یک نفر بود . لااقل در زمینه سیاست و اجتماع هر کس صحبتی از تفکر و کتاب می کرد و لفظ "دکتر" رو به کار می برد منظورش فقط دکتر علی شریعتی بود

ولی با همه این حرف ها ، اون عده ای که در اون دوران هم چیزی از حرف های دکتر نمی فهمیدند و در اون موقع از اندیشه دکتر می ترسیدند ولی قدرت مقابله با کلام و اندیشه دکتر رو نداشتند ، حالا ، در این زمان ، در حالی که دست ما به دکتر کوتاه شده ، زبونشون دراز شده
حالا بد گفتن از دکتر و ضد شریعتی بودن خودش باعث افتخاره و سکوییه برای رشد
مردی که ساواکی ها اونو انقلابی می دونستند و حالا بعد انقلاب عده ای که در اون دوران اصلاً معلوم نیست کجا بودند و الان خودشون رو پرچم دار انقلاب می دونند دکتر رو ساواکی می خوانند

درسته که من و شما فرصت بودن و دیدن دکتر رو نداشتیم ، ولی حتی برای ما هم شریعتی فقط یک اسم روی جلد کتاب و سنگ قبر نیست
دکتر از اون دسته افراد بود که نه طول بلکه عرض زندگیش اون قدر با ارزش بود که بدل به یک راه بشه ، راهی که تا کمال ادامه داره

همون عده ای که گفتم با کوبیدن دکتر سعی می کنند برای خودشون اعتباری کسب کنند ، علاقه زیادی دارند که دکتر ، اندیشه اش و راهش فراموش بشه
ولی تلاششون همیشه نتیجه عکس داده و شاید همین تلاش این دوستانه که دکتر رو ماندگار کرده !
.
.
.
تولدتون مبارک دکتر
.
.
.
دو جمله از دکتر علی شریعتی و یک نتیجه گیری :
- حسینیه ارشاد یک مکان نیست ، یک حادثه ، یک جمع و یک مجلس نیست یک "جریان" است
- وقتی در صحنه حق و باطل نیستی ، هر جا که می خواهی باش ، چه به نماز ایستاده باشی ، چه به شراب نشسته باشی ، هر دو یکیست

16 آذر نزدیکه ، 16 آذر هم نام زمان و مکانی نیست ، یک حضوره ، همه ما درس و دانشگاه و کار و زندگی داریم ، ولی تنها فرصت حضور همون یک روزه ، از دستش نده
  ------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ . ن . 1 : نباید انتظار زیادی از من داشت ، وقتی کسی که فکرش در حد موریانه ایه در مورد دکتر بنویسه چیزی بیشتر از این نمیشه

پ . ن . 2 : هیچ وقت در 29 خرداد در مورد دکتر ننوشتم و نخواهم هم نوشت ،،، اصلاً آدم چطور می تونه به مناسبت شهادت کسی بنویسه که اندیشه اش بین ما حضور کامل داره ؟؟؟

پ . ن . 3 : دوستان تهرانی وقت کردند سری هم به خانه-موزه دکتر بزنند : خیابان جمالزاده شمالی ، کوچه ده متری نادر ، پلاک 10


خانه موزه دکتر علی شریعتی
منبع عکس : وبلاگ سرای کویر

رهایم نکن : به مناسبت 20 آبان ، زاد روز ابراهیم رها


واقعیت اینه که ما آدم ها از همون 1/1/1 که به دنیا می آییم چیزی حالیمون نیست ! و کم کم در اثر تجربه آموزی ، مشاهده و مطالعه به دانستنی های خود می افزاییم
این آموزش ها تا جایی ادامه پیدا می کنه که تبدیل به یک شعور در ذهن انسان بشه
من و خیلی از هم سن و سال های من ، شعور سیاسیمون رو مدیون ابراهیم رها هستیم
مردی که نوشته هاش برای ما که نوجوان بودیم فقط و فقط حکم مطالب طنز و خنده دار رو داشت و خوندنش باعث سرگرمیمون میشد
ولی کم کم یاد گرفتیم که عمیق تر به حرف هایی که میزد توجه کنیم و تازه اون موقع بود که متوجه شدیم هر نوشته این مرد دریه که ما رو به سمت واقعیت تلخ سیاسی راهنمایی می کنه
و به این شکل بود که نوع نگاه سیاسی ما شکل گرفت
.
.
.
نمی دونم بگم که رها آدم بی باکیه یا اینکه فقط یه بی کله هستش
چون هر بار قلم به دست گرفتن این مرد می تونه باعث بشه که زندگی رو که ساخته از بین بره
با خودم می گفتم باید دارای روح رهایی باشه که این چنین رها از ترس عاقبت کارش همچنان بنویسه
ولی از وقتی یکی از مطالبش روخوندم متوجه شدم که اونم مثل ما آدمه و می ترسه ولی قادر به کنترلشه ، ارادتم بهش بیشتر از همیشه شد ( لینک مطلب )
.
.
.
یک بار در یکی از نوشته هاش یکی از دوستانش رو مورد خطاب قرار داده بود و گفته بود : امیدوارم پشتت به دیوار هر زندانی تکیه داده شده سالم و سلامت باشی

آرزوی من در این روز اینه که شما همیشه سالم و سلامت باشید بدون اینکه به دیوار زندانی تکیه بدید
.
.
.
تولدت مبارک


------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ . ن . 1 : مسلماً مطلب خود رها در مورد تولدش جالب تره ( لینک مطلب )

پ . ن . 2 : این نوشته هیچ چیز نیست جز یک تشکر از مردی که به ما راه درست رو نشون داد

ک مثل کین خواهی ؟ یا ک مثل کامیابی ؟


سایت یاهو بخشی داره به اسم Popular Searches ، و همون طور که از اسمش پیداست کلمات جستجو شده پر طرف دار رو نمایش میده
من معمولاً هر روز به این قسمت یه نگاهی می اندازم
عکس زیر متعلق به روز چهارشنبه ، 13 آبان ، مصادف با 4 نوامبر هستش ( اگر روی عکس کلیک کنید بزرگ می شود )

Yahoo Popular Searches

همون طور که می بینید در جستجو ها اثری از اتفاقات در جریان ایران نیست
حتی اتفاق 30 سال پیش و تسخیر سفارت آمریکا هم در میان جستجو ها نیست
البته نبودن اتفاق 30 سال پیش در میان جستجو های برتر ، خودش این نوید رو میده که ممکنه این اتفاق فراموش بشه
ولی نبود اتفاقات حال حاضر این تنگر رو به ما میزنه که بر عکس تصوری که داریم ( یا بهتره بگم دارم ) اون قدر ها هم مورد توجه مردم دنیا قرار نداریم
اون قدر ها برای مردم مهم نیست که در گوشه ای از این دنیا مردمی دارن برای حق آزادیشون می جنگنند
.
.
.
عنوانی که مقام دوم رو در میان جستجو های اون روز به دست آورد اسم "گای فوکس ( Guy Fawkes )"  بود
نام گای فوکس با اتفاقاتی که مربوط به 4 و 5 نوامبر مربوط میشه گره خورده که به نام "توطئه باروت" معروفه
زمانی که در سال 1558 میلادی "الیزابت اول" به عنوان ملکه در انگلستان به قدرت رسید ، با توجه به اینکه پیرو آیین پروتستان بود ، برای کاهش نفوذ پاپ و افزایش قدرت خودش دین رسمی انگلستان رو پروتستان اعلام کرد و آیین کاتولیک رو ممنوع اعلام کرد
این فشار و اعمال قدرت با فوت ملکه الیزابت از بین نرفت بلکه با به قدرت همسر ملکه ، "پادشاه جمیز اول" ادامه پیدا کرد

در سال 1605 ، تعدادی از افراد با نفوذ لندن تصمیم گرفت با انفجار ساختمان پارلمان ( مجلس عوام و اعیان ) در روز 5 نوامبر که قرار بود به دست پادشاه افتاح بشه ، اقدام به ترور پادشاه و نمایندگان پروتستان  پارلمان کنند و با این طریق دین واقعی مسیح رو در انگلستان زنده کنند ( به اعتقاد خودشون )ه 
البته با لو رفتن این توطئه ( ؟ ) در ساعات آغازین روز 5 نوامبر ، یعنی چند ساعت پس از نیمه شب ، مامورین حکومتی ، گای فوکس رو در حالی که در حال نگهبانی از 800 کلیوگرم باروت که در زیر ساختمان پارلمان مخفی شده بود پیدا کرده و بدین صورت این طرح به سرانجامش نرسید

البته من قصد داستان گویی در این مورد رو نداشتم ، فقط خواستم به صورت خلاصه از موضوع آگاه بشید ، . . . ، اگه مایل به مطالعه و خواستار جزییات بیشتر هستید می تونید از لینک های گذاشته شده استفاده کنید

در سال 2005 فیلمی به نام " V for Vendetta "  ساخته شد که با الهام گرفتن از جریان توطئه باروت و کتاب 1984 جرج اورول بود ( فیلم نامه توسط "برادران واچوفسکی" که بیشتر به عنوان فیلم نامه نویس و کارگردان "سه گانه ماتریکس" شناخته میشن نوشته شده بود )

V for Vendetta

.
.
.
از همون روزهایی که جنبش سبز فعالیت خودش رو شروع کرد V به عنوان یکی از نمادهای جنبش سبز انتخاب شد

V for Victory

اما V برای چی ؟
V for Vendetta or V for Victory ؟
یا به عبارت دیگه :
ک مثل کین خواهی یا ک مثل کامیابی ؟

این سوالی نیست که منو شما قادر به جواب دادن اون باشیم
جواب این سوال رو رهبران این جنبش باید بدهند
اون ها باید بگند از قدرتی که در دستانشون قرار داده خواهد شد برای چه هدفی استفاده خواهند کرد
برای پیروزی وطن یا برای تلافی خرده حساب های سابق با رهبران فعلی کشور
ولی بزرگان ! اگه قرار باشه شما هم زمانی که به قدرت رسیدید از زبان چماق برای مخالفینتون استفاده کنید فرق شما با افراد فعلی چه خواهد بود ؟
اگر اون موقع به این نتیجه برسید که گفت گوی تمدن ها دیگه جوابگوی نیازهای شما نیست چه ؟

روز 13 آبان من شاهد کتک خوردن یک لباس شخصی توسط مردم بودم ،،، البته برای اون شخص احساس تاسف نمی کنم چرا که اتفاقی که براش افتاد کاری بود که خودش سر مردم میاره ، ولی باید قبول کرد که این رفتارها پسندیده نیست
درسته که خودم شاهد اعمال خلاف ( یا بهتر بگم جنایات ) اون ها بودم ، ولی باز هم میگم که اون ها آدم هستند
یک چیر رو فراموش نکنید ، حرکت 30 سال پیش ما یک کین خواهی بود ، حرکتی که حالا جز پشیمانی چیزی برای ما نداشته
فقط دعا می کنم از وسوسه شیطان دور بمانیم
و تنها امیدم اینه که سال ها بعد ، وقتی صحبت از V میشه ، ما مردمان این جنبش رو با کلمه Victory به یاد بیاورند نه Vendetta

ممنونم که تحمل کردید

------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ . ن . 1 : پیشنهاد می کنم حتماً این فیلم رو تهیه و تماشا کنید 

پ . ن . 2 : ( اضافه شده در : 88/8/20 ) مطلبی رو که نگفتم و فکر کردم خوانده متوجه میشه اینه که آیا واقعاً ما باید به قصد انفجار بیت رهبری رفتیم تا دنیا نگاهش به سمت ما برگرده ؟؟؟ آیا حرکت های صلح طلبانه برای تغییر برای کسی اهمیتی نداره ؟؟؟

77 دوست ، 88 آشنا





امروز درست یک روزه وُ یک ماهه و ُ یازده ساله که ندیدمت
نیمرخ رو میگم
فَ فَ رو میگم
هپت هپت هفتاد و هفت رو میگم
.
.
.
77/7/7 رو یادت میاد ؟
یادت میاد اون روز ها و اون دوران رو با کیا می گذروندی ؟
یادت میاد آدم هایی که در اون دوران دنیای تو رو تشکیل می دادند کیا بودند ؟
الان چند نفرشون موندند ؟
چند نفرشون هنوز تو دنیای تو جا دارند ؟
با چند نفرشون هنوز هم دل هستی نه اینکه مثل بقیه آدم ها باهاشون فقط ( اونم نا خواسته ) هم شهری باشی ؟
چند نفرشون رو تو شهر دود گرفتت دیدی و از نگاهش فرار کردی که خدایی نکرده مجبور بشی از وقت گران بهات بگذری و سلامی بدی ؟ 
اصلاً چند نفرشون رو به یاد داری ؟ 
شاید تو هم مثل این میلیون ها آدمی باشی که دوستای 77/7/7 رو 1 روزو ، 1 ماهو 11 ساله که ندیدی 
ولی چرا یا همون سوال معروف "چی شد که این طور شد ؟"
.
.
.
حتماً انتظار داری که بگم عجب دوره زمونه نامردیه و هیچ کس به فکر و هیچ کس نیست و از این جور حرفا !
ولی نه
چرا زمونه رو بگم ؟ میگم خودت عجب آدم نامردی هستی که به فکر هیچ کس نیستی !
با زدن این حرف ها حتماً توجیح های بیشمارت قطار وار ردیف میشن
رفتن از ابتدایی به راهنمایی ، از راهنمایی به دبیرستان ، از دبیرستان به دانشگاه
عوض کردن خونه و محله
مهاجرت از شهری به شهر دیگه 
تا دلت بخواد میشه دلیل آورد 
.
.
.
آره دلیل زیاده ! خوب که چی ؟
آخه برای چی باید دلیل آورد ؟
در حالی که تو درست بودن اون حرفت شک هست !
اصلاً برای چی باید با کسی که تو سال 77 می شناختی رابطه داشته باشی ؟
اصلاً برای چی باید به یادت داشته باشیشون ؟
که چی ؟
آره . . . حرف از دوست و دوستی های قدیمی زدن شیرینه
ولی هر دوستی یک آزمایشه
یک مرحله هستش که باید بهش وارد بشی و اگه رشد نکنی و ازش خارج نشی بازنده ای
آخه دوست دوران ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان به چه درد آدم می خوره ؟
هم محله ای های سابق رو می خوام ببینم که چی ؟
.
.
.
آره درسته
هر دوستی یه امتحانه
ولی مگه آدم آموخته های و تجربه هایی رو که از هر آزمون به دست میاره رو دور میریزه ؟
مگه فقط شرط ، شرط عبور از امتحانه ؟
دیگه چیزی بعدش مهم نیست ؟
.
.
.
باشه
ولی بگو ببینم
کسی که باهاش تو دوران ابتدایی تو یه نیمکت می نشستی چه به کار الان من میاد غیر اینکه یه سری خاطره تلخ و شیرین رو برام تداعی کنه چه کار دیگه ای برام می تونه انجام بده ؟ 
.
.
.
تو از کجا می دونی اون الان کجاست و چه کارست ؟
چه میدونی الان تو چه موقعیتیه ؟
شاید اگه بودی می تونستی بهش کمک کنی
اصلاً شاید اون می تونست یه گره از کار تو باز کنه 
دنیاست دیگه
چه می دونی ؟؟؟
.
.
.
اینم قبول
ولی بگو ببینم
این دوست با معرفت که قراره گره از کار من باز کنه کجاست پس ؟
چرا تو این همه سال یه سری به من نزده ؟
یه خبری از من نگرفته ؟
اینه معنی دوستی که ازش حرف میزنی ؟
این قراره مشکل منو حل کنه ؟
این که تو این همه سال حتی یه زنگ هم به من نزده !
منی که نه خونمون عوض شده
نه تلفنمون عوض شده
حتی کابل برگردون هم نشده که بگم شماره ها جا به جا شده و به این بهانه نتوسته پیدام کنه !
این رفیق که میگی که بهتره بگم این نارفیق حتی نخواسته ببینه من زندم یا مرده
اون وقت تو میگی اگه باهاش ارتباط داشتم مشکلش رو هم حل می کردم ؟؟؟!
.
.
.
واقعاً ببخشید
نمی دونستم تفکرات شما مثل کشیش های قرون وسطاست که فکر می کردند زمین در وسط کاینات قرار داره و مه ، خورشید و فلک دور زمین و آدم هاش می گردند
چرا فکر می کنی جایی که تو واستادی مرکز زمینه
چرا فکر می کنی که این قدر خاص و ویژه ای که آدم و عالم باید همیشه به یاد شما باشن و ازتون یاد کنن و تا کمر خم شده در خدمت شما ؟!
اگه اون نامرده و حق دوستی رو به جا نیاورده تو چرا کم گذاشتی ؟ تو چرا نامردی کردی ؟
تو چرا نرفتی دنبالش که هم شادش کنی از این که ببینه به یادش بودی و هم اینکه شرمنده بشه از رفاقتی که برات نکرده ؟؟؟
چرا برای یه بار هم که شده نخواستی خودت اون کسی باشی که دوستی رو معنی می کنه ؟
چرا نخواستی تو کسی باشی که هر وقت صحبت از وفاداری میشه تو رو مثال بزنن ؟
چرا ؟ چون ترسیدی تو این راه مجبور بشی هزینه هایی بپردازی ؟
ترسیدی خدایی نکرده یکی ازت کمک بخواد !
تو هم که گرفتار ! اصلاً وقت سر خاروندن نداری ! چه برسه بخواهی به یه نفر هم کمک کنی !
تو همین بتونی گیلیم خودت رو از آب بکشی شاه کار کردی ! نه ؟
از این جور حرفا دیگه ! نه ؟
.
.
.
ببینم حالت خوبه ؟
تا حالا تو زمین زندگی کردی ؟ تجربشو داری ؟ نکنه از مریخ اومدی که از هیچی خبر نداری !
اصلاً تو از گرفتاری های زندگی چی می دونی ؟
ببینم . . .
اصلاً می دونی دغدغه چیه ؟ داشتی تا حالا ؟
دانشگاه می دونی یعنی چی ؟ استاد و پروژه برات معنی داره ؟ افتادن و مشروطی تا حالا به گوشت خورده ؟
کار داری ؟ خرج زندگی چیزی رو تو ذهنت تداعی می کنه ؟ معنی اخراج و بیکاری رو می دونی ؟

.
.
.
مشکل تو اینه که فکر می کنی فقط خودت دچار این مسایل هستی
ولی شاید هم راست میگی
ما آدم ها واسه خودمون یه دنیا ساختیم ، گرفتاری هاشم خودمون علم کردیم
بعد برای اینکه بخواهیم ارزش های جامعه مون رو نشون بدیم تعابیر غیر ممکن و اسطوره ای از دوستی (‌و خیلی چیز های دیگه ) ساختیم
ببخشید
من اصلاً طرف صحبتم رو اشتباه انتخاب کردم !!! 
.
.
.
برو بزار باد بیاد !
منو باش که فکر می کردم تو دوستمی و می تونستم بهت تکیه کنم !
تو هم مثل بقیه ایه
برو بالا
توقف بیجا مانع کسب است ! 
.
.
.
.
.
چند سال پیش قبل اینکه کانال super RTL قطع بشه یه کارتون میداد که مال والت دیزنی بود
به این صورت بود که یه سالن خیلی بزرگ بود که تو اون همه شخصیت های کارتون های دیزنی حضور داشتند
همشون ! حتی اونایی که تو یه سکانس نقش درخت هم بازی کرده بودند حضور داشتند و مجری برنامه هم میکی موس بود
این به صورت سریال هر روز پخش میشد و هر روزش مال یه شخصیت بود و خاطرات اونو با دادن تکیه هایی از اون کارتونی که توش بوده رو باز گو می کرد
.
.
.
پیش خودم فکر می کردم چی میشد اگه آدم می تونست همه آدم هایی رو که تو زندگیش نقش داشتند رو یه جا حتی شده واسه یه روز جمع کنه
حتی راننده تاکسی هایی هم که سوار ماشینشون شدی هم بودند
همه بودند تا این فرصت بهت داده بشه که از همشون تشکر کنی
به خاطر اینکه اگه الان اونجا هستی فقط و فقط به خاطر اون آدم هایی هستش که اونجا حضور دارند
تک تکشون رو تو بغلت می گرفتی و فشارشون می دادی !!! 
تقریباً مثل فیلم "ماهی بزرگ"
چیه ؟؟؟ چرا اینجوری نگاه می کنی ؟ آرزو بر جوانان عیب نیست !!!
.
.
.
ما تو رشتمون ( مهندسی صنایع ) قانونی داریم به اسم قانون پارتو که میگه 80٪ از ثروت جامعه دست 20٪ از افراد جامعه هستش 
این مساله قابل تعمیم به سایر مسایل هم هست
مثلاً تو کارخانه 80٪ از دارایی کارخانه صرف خرید 20٪ مواد اولیه اون میشه
و یا 80٪ از زمان که صرف تولید یک قطعه میشه شامل 20٪ از مراحل تولید اون قطعه میشه
ما از این قانون برای افزایش بهره وری در جاهایی که تغییرات بیشترین تاثیر رو دارند استفاده می کنیم
.
.
.
حرفی رو که در مورد جمع کردن افرادی رو که تو زندگیت دیده بودی رو دوباره به یادت بیار
واقعیت اینه که جمع کردن همه این افراد نه تنها خیلی سخته بلکه اگه بخوام رو راست باشم باید بگم غیر ممکنه !
ولی قانون پارتو باز اینجا مشکلات رو حل می کنه
80٪ از تاثیراتی رو که تو توی زندگیت گرفتی رو 20٪ افرادی که تو زندگیت دیدی روت گذاشتند !!! ( فکر کنم به این میگن ارتباط بین سنعط و دانشقاح !!! )
برای همین من رفتم دنبال جمع کردن اون 20٪
بهترین دوران زندگی من دورانی بود که در راهنمایی حافظ درس خوندم
حافظ هیچ چیزی خاصی نسبت به سایر مدارس نداشت
چیزی که اونو از بقیه متفاوت می کرد معلمایی بودند که برات مثل پدر بودند و دوستایی که مثل برادر بودند
حرف ها و تکیه کلام های معلم ها ، خصوصیت بچه ها ،‌ . . . ، همه اینا چیز هایی هستند که بعد از این سال ها هنوز با من موندند
سال تحصیلی 78 - 79 ما سال سوم راهنمایی بودیم و بعد امتحان نهایی راه ما از هم جدا شد
ولی دل هامون نه
امسال من بعد از عید فطر دفتر تلفن قدیمی مو آوردم و سعی کردم بچه ها رو پیدا کنم
شماره هایی که از بچه ها داشتم 6 رقمی بودند !!!
اون سال ما 3 تا کلاس سوم بودیم که با فرض 30 نفره بودن کلاس در کل 90 نفر می شدیم
من تونستم با هزار ژانگولر بازی 42 نفر از بچه ها رو پیدا کنم
البته ناگفته نماند که با بعضی هاشون هم دبیرستانی و هم دانشگاهی هم بودم و این مساله خودش کمکی بود
بچه ها رو جمع کردم و 5 شنبه 2 مهر همگی رفتیم مدرسه راهنمایی حافظ
نهایتاً 30 نفری از بچه ها اومدند ( البته نشد که هممون تو یه لحظه همگی با هم باشیم ، چون یه عده فقط برای نیم ساعت اومدند و یک عده هم دیر اومدند )
چون روز دوم بود و هنوز مدرسه رو فرم نیومده بود و بعضی از معلم ها هنوز نیومده بودند بعضی از بچه ها جای معلم هاشون سر کلاس رفتند !!!
روز واقعاً فوق العاده ای بود
نه تنها برای ما که معلم هامون هم اعتراف کردند که تا حالا نشده بود بچه ها بعد 10 سال همگی با این تعداد به مدرسه سر بزنند
.
.
.
برای پیدا کردن بچه ها دست به هر کاری زدم
مثلاً برای پیدا کردن یکی از بچه ها ، ‌از طریق دوست یکی از دوستام شماره داماد یکی از بچه ها رو پیدا کردم و از طریق دامادشون اونو پیدا کردم
یا مثلاً یکی از بچه ها یه نشونی بهم داد و گفت 10 سال پیش دایی یکی از بچه ها فلان جا مغازه داشت و منم رفتم اونجا و از طریق داییش پیدا کردم
یکی رو از طریق مستاجرشون
. . . 
خلاصه دست به هر کاری زدم !!! ( البته نه هر کاری ها !!! )
.
.
.
همه اینا به کنار
جالبش این بود که هیچ کدوم از بچه ها براشون قابل قبول نبود که این کارا داره از طرف من انجام میشه
کسی که همیشه سرش به کار خودش بوده و کاری به کار هیچ بنی بشری نداشت
کسی که از هم دوره ای های خودش فقط اسم بچه هایی رو می دونست که فقط اسمشون تو لیست کلاس بوده و 3 سال هم مدرسه ای بودن باعث نشده بود بخواد بقیه رو بشناسه
ولی کار دنیا همیشه وارنونست


.
.
.

پ . ن . 1 : راستش از وقتی که این اتفاق افتاد همش می خواستم در موردش بنویسم ولی همیشه یه جوری از زیرش در میرفتم ، چون زیادی شخصی بود و واقعیت اینه که منم اهل این جور بلاگ ها نیستم و از وقتی این وبلاگ رو راه انداختم کلی هم ناپرهیزی کردم

پ . ن . 2 : از یار های دبستانیم ممنونم که به من کمک کردند تا رویامو به واقعیت بدل کنم

پ . ن . 3 : دودل بودم که عکس بزارم یا نه . . . حالا میزارمش باشه تا ببینم صدای کی در میاد تا اون موقع یه فکری می کنم !!! ( توضیح عکس : یکی از چندین عکس دست جمعی که گرفتیم ، ولی همون طور که گفتم نشد که هممون تو یه لحظه با هم باشیم ، چون یا یه عده رفته بودند و عده ای دیر آمدند ) ( خوشبختانه به لطف تکنولوژی دیگه لازم نیست کسی پشت دوربین بایسته تا مرد پشت دوربین از خاطره ها پاک نشه )

پ . ن . 4 : بهترین خاطره اون روز فوتبالی بود که تو حیاط بازی کردیم !!!

پ . ن . 5 : اون دوران تخته ها سیاه بودند ، شاید برای همینه که ما سیاه بخت شدیم . . . الان تخته ها سفید شدند ، بیایید کمک کنیم نسل بعد چون ما نباشه

پ . ن 6 : شدیداً تنبل شدم ، سال روز در گذشت کازانتزانکیس ، مشیری و امین پور و تولد مموتی ( !!! ) و روز جهانی کوروش کبیر گذشت ، با اینکه برای همشون هم بلاگ نوشتم ولی نتونستم ( نخواستم ) پستشون کنم ،‌ نوشته ها راضیم نکردند . . . البته به این معنی نیست که این راضیم کرد . . . ولی اینو نوشتم که فقط بگن آپ شده !!!

پ . ن . 7 : آقای نارنجی و آقای قرمز هر کدوم از یه طرف پشت بوم افتادند ولی اگه حرف های قرمز به نظرت منطقی میاد برای اینه که من طرف صحبتم رو اشتباه انتخاب کردم !!! D:

پ . ن . 8 : ببخشید که طولانی شد و ممنون که تحمل کردید

پ . ن . 9 ( اضافه شده در 88/8/10 ) : اینو یادم رفت بگم که ساعت 12 که از مدرسه اومدیم بیرون از سه راه گوهر دشت تا درختی با ع.ن. پیاده رفتم . اون روز تماماً آفتابی بود ولی وقتی ما بیرون اومدیم بارون شروع شد ،،، وای که چه پیاده روی عالی بود ، عین 2 ساعت رو بارون بارید ،،، قدم زدن تو یه روز بارونی با یه دوست خیلی خوب چیزی نیست که آدم بتونه فراموشش کنه ، ممنونم ع.ن.